Er zijn weken die je het liefst zou overslaan. Weken in het ziekenhuis, of thuis met een kind dat maar niet beter wordt. Nachten die oplossen in een waas van zorgen en weinig slaap. Het idee om dan ook nog moeilijke momenten vast te leggen voelt bijna absurd, alsof je de pijn opzettelijk langer vasthoudt.

En toch. Later, als je er wat verder vanaf staat, vraag je je soms af wat je eigenlijk nog weet van die tijd. Niet het grote verhaal, dat weet je nog wel. Maar de details. Hoe je kind eruitzag als het sliep in dat smalle ziekenhuisbedje. Wat jij dacht terwijl je wachtte. Hoe je partner reageerde. Wat je at uit de automaat op de gang.

Niet alles vastleggen is ook een keuze

Er is geen regel die zegt dat je alles moet opschrijven. Een zware periode in het stille laten, is volkomen begrijpelijk. Soms is overleven genoeg, en herinneringen komen vanzelf later, of helemaal niet, en dat hoeft niet erg te zijn.

Maar soms merk je, pas maanden later, dat je die periode toch wilt hebben. Niet omdat ze mooi was. Maar omdat ze echt was. Omdat je kind er ook was, en jij ook, en het er samen doorheen komen ook iets betekende.

"Ik wilde het niet opschrijven toen het gebeurde. Maar een jaar later was ik blij dat ik toch een paar zinnen had. Niet om terug te lezen, maar gewoon zodat het ergens bestaat."

Ouder via YearChapter

Hoe je iets vastlegt wat je nog pijn doet

Je hoeft het niet mooi te maken. Dat is misschien het belangrijkste wat er te zeggen valt over moeilijke momenten vastleggen als ouder van een baby of jong kind.

Een paar dingen die helpen:

  • Schrijf in de buitenkant. Niet hoe je je voelde van binnen, maar wat je zag, rook, hoorde. De geur van het ziekenhuis. Het geluid van de monitor. Dat is makkelijker dan emoties benoemen, en later net zo waardevol.
  • Schrijf klein. Niet "dit was de moeilijkste tijd van ons leven", maar: de verpleegkundige die iedere nacht even binnenkwam en niets zei maar gewoon even bij het bed stond.
  • Schrijf niet voor een publiek. Dit is niet iets wat je deelt. Het is iets wat je opschrijft voor jezelf, of voor je kind later. Dat maakt de drempel lager.
  • Schrijf wanneer je er klaar voor bent. Dat mag drie maanden later zijn. Of een jaar. Een herinnering verdwijnt niet doordat je er even niet aan toekomt.

YearChapter stelt je maandelijks vragen op basis van wat je eerder hebt ingevuld. Als je die periode stilgelaten hebt, vraagt de app er niet naar op een moment dat je er niet aan wilt denken. Maar als je er later op terugkomt, is er ruimte om het alsnog een plek te geven, zonder dat je hoeft te zoeken naar een lege pagina of te bedenken waar je begint.

Wat je kind er later aan heeft

Dat is de echte vraag, misschien. Niet of jij er wat aan hebt, maar of je kind later wil weten wat er was.

De kans is groot van wel. Niet om het te herbeleven, maar omdat het deel uitmaakt van wie het is. Kinderen zijn nieuwsgierig naar de versie van zichzelf die ze zich niet meer herinneren. En ze zijn ook nieuwsgierig naar hun ouders in die tijd. Hoe waren jullie. Wat maakte jullie bang. Hoe hebben jullie het gedragen.

Een eerlijk antwoord op die vragen, ook al is het maar een alinea, geeft meer dan een album vol mooie foto's. In dit artikel over het vastleggen van imperfecte herinneringen staat waarom je kind later niet wil weten hoe perfect het was, maar hoe het echt was.

Je hoeft er geen verhaal van te maken

De moeilijke periodes in het ouderschap vragen niet om een goed verhaal. Ze vragen om eerlijkheid, en die mag klein zijn. Een paar zinnen die zeggen: dit was er ook. Dit hebben we meegemaakt. Je was er, wij waren er, en we zijn er doorheen gekomen.

Als je er nu nog niet klaar voor bent om het op te schrijven, is dat goed. Als je er over een jaar pas aan toekomt, is dat ook goed. En als je besluit het helemaal niet vast te leggen, is dat ook een keuze die niemand je af hoeft te nemen.

Maar als je ooit twijfelt, en je vraagt je af of het de moeite waard is om toch iets op te schrijven, dan is het antwoord bijna altijd: een zin is genoeg. Meer hoeft het niet te zijn. In wat je vergeet als je kind niet meer zo klein is lees je ook hoe snel zelfs de grote momenten vervagen als je ze nergens een plek geeft.