Ergens in het toekomstplaatje dat je hebt als ouder, zit een versie van je kind dat vragen stelt. Niet vaag, maar concreet. Hoe was ik als baby? Wat deed je de hele dag met mij? Was je bang? Hoe zag onze eerste ochtend thuis eruit?

Je denkt nu misschien dat je dat allemaal nog weet. Maar wat je kind later wil weten, zijn precies de dingen die je nu te vanzelfsprekend vindt om op te schrijven.

Niet de mijlpalen, maar de tussenruimte

De eerste stap, het eerste woord, de eerste verjaardag. Die zitten in de fotos, in de verhalen die je bij elkaar houdt. Maar wat zit er niet in?

Hoe je kind rook na een bad. Wat het deed als het moe was maar niet wilde slapen. Welk liedje het kalmeerde. Hoe jij je voelde om vijf uur 's ochtends, met dat kleine wezen op je borst, terwijl de rest van de wereld nog sliep.

Dat zijn geen instawaardige momenten. Geen mijlpalen. Het zijn gewoon dinsdagen. En precies die dinsdagen zijn later onvindbaar als je ze niet ergens hebt neergelegd.

Mijn dochter vroeg me vorige maand hoe ze als baby sliep. Ik kon haar niks vertellen. Ik weet het echt niet meer.

Moeder van een kind van zeven

Wat je kind later wil weten, is wie jij was

Dit klinkt misschien onverwacht, maar je kind is later net zo nieuwsgierig naar jou als naar zichzelf. Niet naar de versie van jou die alles op orde had, maar naar de echte.

Was je onzeker? Hoe ging je om met een dag waarop niks lukte? Wat vond je moeilijk? Wat maakte je gelukkig in die periode? Wat miste je van je leven voor de komst van dit kind, en wat verraste je aan hoe het voelde?

Die eerlijkheid is het meest waardevolle dat je kunt achterlaten. Niet een opgepoetste versie, maar gewoon jij, zoals je was. In het artikel over wat je kind later aan jou heeft staat dat scherper dan ik het hier kan zeggen.

Drie soorten dingen die bijna altijd ontbreken

  • De sfeer van gewone dagen: niet wat er gebeurde, maar hoe het voelde. De routine, de stilte, het gezellige en het vervelende door elkaar.
  • Jouw twijfels en gedachten: niet als klaagzang, maar als eerlijk verslag van hoe het was om ouder te zijn in die fase.
  • De kleine eigenaardigheden van je kind: hoe het keek als het iets nieuws zag, wat het grappig vond, welk geluidje het maakte voordat het echt kon praten.

Geen van deze dingen staat in een fotoboek. Ze staan nergens, tenzij jij ze ergens zet.

Hoe je begint zonder dat het een klus wordt

Het lastige is niet dat je het niet wilt. Het lastige is dat een leeg scherm of een blanco dagboek vraagt dat je zelf weet waar je begint. En na een dag met een klein kind weet je dat often niet.

Dat is precies waarom YearChapter je geen lege pagina geeft. In plaats daarvan krijg je elke maand een vraag, afgestemd op wat je al eerder hebt opgeschreven. Niet een algemene vraag, maar een die aansluit bij jouw kind, jouw periode, jouw verhaal. Je pakt je telefoon, leest de vraag, en schrijft wat er in je opkomt. Dat is genoeg.

Eén zin over hoe je kind lachte. Drie regels over een middag die je niet meer vergeet. Het hoeft niet compleet te zijn. Het hoeft alleen maar ergens te staan.

Want wat je kind later wil weten, heeft jij nu nog. Over een paar jaar ben je het kwijt. En dat is niet erg, zo werkt geheugen nu eenmaal, maar het is wel zonde als er niks is om op terug te vallen.

Schrijf het niet voor jezelf, als dat niet werkt als motivatie. Schrijf het voor het kind dat straks vragen stelt waar jij het antwoord op had, maar niet meer weet.