De eerste stapjes en het eerste woord onthoud je vanzelf. Wat verdwijnt zijn de kleine dingen: hoe ze rook na het bad, het geluid dat ze maakte in de auto, de manier waarop ze je vinger vasthield. Die momenten leg je vast door één zin op te schrijven op het moment zelf, niet door te wachten tot je tijd hebt.

Waarom mijlpalen niet het probleem zijn

De grote momenten worden overal vastgelegd. De eerste verjaardag, de eerste tanden, de eerste stapjes. Er staat een camera klaar, er is een appje in de familiegroep. Die vergeet je niet.

Het zijn de dagelijkse dingen die vervagen. De zin die ze uitsprak op een dinsdag, de manier waarop ze in slaap viel op je borst, de geur van haar haar na een dag buiten. Precies die dingen wil je later terug, en precies die verdwijnen het snelst.

Wat een moment is dat het waard is

Een moment dat het waard is, hoeft niet mooi te zijn. Het moet echt zijn. Denk aan zintuigen en kleine gebaren, niet aan prestaties.

  • Een geluid: het brabbelen in de ochtend, de lach die je nog nooit eerder hoorde.
  • Een geur: regen en appelsap, warme melk, de kruin na het slapen.
  • Een gebaar: hoe ze je vinger pakt, hoe ze wegkijkt als ze verlegen is.

Geen van deze dingen komt op een mijlpalenlijst. Toch zijn het de dingen waar je later het hardst naar terugverlangt.

Eén zin per keer, niet meer

De valkuil is denken dat je er tijd voor moet maken. Dat je gaat zitten, terugkijkt, mooi formuleert. Zo werkt het niet. Tegen de tijd dat je zit, is het moment al vervaagd.

Schrijf daarom één zin op het moment zelf. Niet later, niet netjes, gewoon nu. "Ze rook naar regen en appelsap." Dat is genoeg. Hoe je dat volhoudt met weinig tijd lees je in schrijven als je geen tijd hebt, en als je niet weet waar je begint helpt wat schrijf je in hoofdstuk 01.

"Ik dacht dat ik de grote dingen zou missen. Uiteindelijk raakten de kleine zinnen me het hardst." Een vader van Bo

Hoe kleine stukjes samen een boek worden

Losse zinnen voelen op het moment onbeduidend. Maar in YearChapter groeien ze maandenlang aan, van iedereen die meeschrijft, tot ze aan het eind van het jaar samen een gedrukt boek vormen. Ouders die dat boek voor het eerst opensloegen, zagen pas toen wat ze hadden vastgelegd. Dat verhaal staat in pas na een jaar begrepen we wat we hadden vastgelegd.