Je hebt honderden foto's gemaakt van het eerste jaar. Op je telefoon, in een app, misschien in een clouddienst die je op een zeker moment hebt geprobeerd. En dan verandert er iets. Het bedrijf wordt overgenomen. De gratis versie verdwijnt. Je moet ineens betalen om bij je eigen foto's te komen, of erger: je krijgt een e-mail dat de dienst stopt en dat je dertig dagen hebt om alles te exporteren.

Dit is inmiddels geen uitzondering meer. Het is gewoon hoe het gaat met veel digitale diensten. Ze beginnen gratis, ze groeien, en op een gegeven moment verandert het verdienmodel. Jij bent daar niet bij betrokken. Jouw herinneringen wel.

Wat het betekent als iets echt van jou is

Er is een verschil tussen iets bewaren en iets bezitten. Je kunt een foto bewaren in een app die over twee jaar niet meer bestaat. Je bezit hem dan niet echt, ook al staat hij er op dit moment gewoon in.

Bij YearChapter is de afspraak anders. Wat jij opschrijft en toevoegt, blijft van jou. Niet van ons. Niet van een investeerder die ons eventueel overneemt. Niet van een platform dat besluit een betaalmuur in te voeren tussen jou en wat je hebt opgebouwd.

Dat klinkt als iets wat vanzelfsprekend zou moeten zijn. Maar het is het in de praktijk zelden.

Fotos en herinneringen altijd van jou: waarom dat een keuze vraagt

Het vraagt een bewuste keuze om iets te bouwen waarbij de herinneringen van de gebruiker nooit het verdienmodel worden. Dat betekent dat we niet verdienen aan jouw data. Dat betekent dat we je geen advertenties tonen op basis van wat je hebt opgeschreven over je kind. En het betekent dat als er ooit iets verandert aan YearChapter als bedrijf, jouw herinneringen niet mee veranderen van eigenaar.

Je kunt alles exporteren. Je kunt altijd bij wat je hebt opgeschreven. Er is geen versie waarbij je moet betalen om toegang te krijgen tot iets wat je al hebt gemaakt.

"Ik had een jaar lang bijgehouden in een app die daarna ineens niet meer gratis was. Alles zat er nog in, maar ik kon er niet meer bij zonder te betalen. Dat voelde zo oneerlijk."

Ouder via YearChapter

Hoe dat er in de praktijk uitziet

Elke maand stelt YearChapter je een paar vragen. Niet willekeurig, maar gebaseerd op wat je eerder al hebt ingevuld. Wat zei je kind die maand voor het eerst? Hoe reageerde het op iets nieuws? Wat vergeet je bijna al? Die vragen helpen je verder schrijven zonder dat je weet waar je moet beginnen, zonder een leeg scherm voor je neus.

Je hoeft geen dagboek te pakken. Je hoeft niet lang na te denken over de vorm. Je tikt een antwoord in, en het is er. Klein, maar van jou.

Aan het einde van het jaar wordt daar een jaarboek van gemaakt. Gedrukt, tastbaar, iets wat niet verdwijnt als een server ergens wordt uitgezet. Over hoe dat jaarboek eruitziet lees je meer op de pagina over het verschil tussen een jaarboek en een fotoboek.

De belofte achter het product

Ik begrijp dat dit klinkt als iets wat elk bedrijf kan zeggen. Vertrouwen wordt niet opgebouwd met beloftes, maar met wat er in de praktijk klopt.

Wat ik je kan zeggen is dit: YearChapter is gebouwd door mensen die zelf ouder zijn. Die zelf hebben meegemaakt hoe snel een jaar verdwijnt, en hoe weinig er overblijft als je het niet vastlegt. Die zelf begrijpen hoe het voelt om bij iets te willen kunnen dat je hebt gemaakt.

De keuze om herinneringen altijd toegankelijk te houden, om ze nooit achter een muur te zetten, om ze niet mee te geven aan een overnemende partij, die keuze is niet iets wat we later hebben bedacht. Het zit in hoe YearChapter is opgezet.

Als je je afvraagt wat er dan uiteindelijk achterblijft voor je kind, gaat het artikel over wat je kind later aan jou heeft daar verder op in.

Een herinnering die je niet meer kunt bereiken, is geen herinnering meer. Dat willen we niet voor jou. En dus bouwen we iets waarbij dat ook niet kan.