Verhalen van ouders

Verhalen van ouders. Alle YearChapter-artikelen in deze categorie, over samen herinneringen vastleggen voor je kind.

Een opengeslagen notitieboek op een houten tafel naast een oude foto in een lijst, warm zijdelings daglicht van een raam

Wat je een kind meegeeft over de mensen die het nooit heeft gekend

Sommige mensen zijn er niet meer als je kind ter wereld komt. Toch kun je ze een plek geven in het leven van je kind, als je weet wat je wilt doorgeven.

Een moeder zit aan een keukentafel met een kop koffie en een opengeslagen notitieboekje, zacht daglicht valt door een raam naar binnen, warme en rustige sfeer

Wat je doet als je kind ouder wordt en je het eerste jaar nauwelijks hebt bijgehouden

Het eerste jaar niet bijgehouden en nu wordt je kind groter. Wat je nu nog kunt doen, en waarom het niet te laat is.

Een volwassen hand die een opengeslagen notitieboek vasthoudt op een houten tafel, zacht daglicht vanuit een raam op de linkerzijde, warme tinten, rustige compositie

Wat je kind later aan jou heeft als jij er niet meer bent

Niet als grootse gedachte, maar als gewone vraag: wat blijft er over van wie jij was als ouder? Herinneringen achterlaten voor je kind begint klein.

Een opengeslagen notitieboek op een ziekenhuisbedtafel naast een kleine knuffel, zacht daglicht vanuit een raam op de achtergrond

Wat je doet met herinneringen als je kind ziek was en je er liever niet aan terugdenkt

Niet alles wat je hebt meegemaakt wil je bewaren. Maar soms verandert de tijd wat een herinnering voor je betekent.

Een opengeslagen notitieboek op een houten tafel, naast twee kleine paar kinderschoentjes in verschillende maten, zacht daglicht van opzij

Wat er gebeurt met herinneringen als je een tweede kind krijgt

Als er een tweede kind komt, verschuift er iets met de herinneringen aan je eerste. Niet omdat je ze vergeet, maar omdat de tijd anders gaat lopen.

Een peuter zit op de schoot van een ouder en kijkt naar een opengeslagen boek met foto's, zacht daglicht valt door een raam op de pagina's

Wat je een peuter nu al meegeven over wie hij als baby was

Je peuter is allang geen baby meer, maar het verhaal van dat eerste jaar hoeft niet verloren te gaan. Je kunt het nu al met hem delen, op een manier die past bij wie hij nu is.

Twee handen die samen een opengeslagen notitieboek vasthouden op een houten tafel bij zacht daglicht

Wat doe je als jij en je partner hetzelfde moment heel anders herinneren

Jullie waren er allebei bij, maar jullie herinnering komt niet overeen. Dat is normaal, en het is juist waardevol.

Een moeder en kind zitten samen op de bank, warm daglicht door een raam, een oud fotoalbum open op schoot

Praten met je kind over vroeger als je nauwelijks iets hebt opgeschreven

Veel ouders merken pas hoe weinig ze hebben vastgelegd als hun kind begint te vragen. Dat is geen mislukking, maar een begin.

Een open dagboek op een houten tafel in zacht ochtendlicht, met een kleine kinderschoen ernaast en een kop koffie op de achtergrond

Wat je vergeet als je kind niet meer zo klein is

De grote mijlpalen onthoud je nog wel. Maar de kleine dingen, hoe het voelde op een gewone dinsdag, die zijn stiller verdwenen dan je dacht.

Een opengeslagen notitieboek op een houten tafel naast een kopje thee, zacht daglicht valt door een raam op de bladzijden

Wanneer je kind zelf wil weten wie het was als baby

Op een dag stelt je kind de vraag die je niet had verwacht. Hoe zorg je dat je dan iets te vertellen hebt?

Een opengeslagen notitieboek op een houten tafel naast een kleine kinderschoen, zacht ochtendlicht valt door een raam naar binnen

Waarom je kind later niet wil weten hoe perfect het was

Herinneringen vastleggen voor je kind gaat niet over mooie foto's en goed gekozen woorden. Het gaat over wat er echt was.

Een open notitieboek op een houten tafel naast een kleine babysok, zacht ochtendlicht valt door een raam

Het eerste jaar bijhouden: waarom het moeilijker is dan je dacht

Het eerste jaar vliegt voorbij terwijl je amper de kans krijgt om iets vast te leggen. Zo doe je het toch, zonder dat het een taak wordt.

Opa met baby op schoot

"Het boek dat haar opa nooit kreeg."

Een moeder verloor haar vader vóór haar dochter geboren werd. Zo werd YearChapter een manier om hem mee te laten lezen in het boek van zijn kleindochter.

Vader die zijn baby vasthoudt

"Pas na een jaar begrepen we wat we hadden vastgelegd."

Ouders Sanne en Tijmen bladerden na een jaar door hun YearChapter-boek. Dit is wat ze zagen, wat ze hadden vergeten, en waarom ze doorgaan met schrijven.